Maandelijks archief: februari 2008

DWB wint oververdiend op het veld van de Grashoppers

Eindstand: Grashoppers-DWB 1-4

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder matchverslagen

Felbevochten wedstrijd eindigt in anticlimax voor DWB

Vrijdag 15 februari, Bruineveld

Een lekker weertje, een voor de tijd van het jaar goed bespeelbaar veld en twee gemotiveerde ploegen. Alles was aanwezig om de talrijk aanwezige supporters een aardige pot ouderwets voetbal voor te schotelen. Geen hoogstaande tactische steekspelen of al te technische hoogstandjes naar Braziliaans ontwerp maar een partij knockvoetbal tot de laatste minuut.

Voorspel

Na een vrij korte studieronde werd duidelijk dat degene die voor hun vrijdagse avondwandeling naar Bruineveld waren afgezakt bedrogen uitkwamen. Al vanaf de eerste minuten was er pressing van de kant van SVK. De verdediging van DWB wist meteen hoe laat het was. Mandekking en doordacht positiespel waren een must om de bijwijlen aardig combinerende tegenstander het voetballen lastig te maken en geen ruimte weg te geven.

Toch viel de eerst goal voor de bezoekers al vrij snel. Via enkele tussenstations belandde de bal in de grote rechthoek waar een gigantisch geharrewar onstond. De DWB verdeging maakte het de SVK-aanvallers knap lastig door met handen en voeten de weg naar het doel te versperren. Tevergeefs, de bal belandde uiteindelijk voor een blauwe voet die de DWB-keeper tegenvoets nam. 0-1.

DWB was meteen wakker geschud. Het stroopte de mouwen op en trok ten aanval. Al gebeurde dit soms iets ontstuimig waardoor er een grote leegte ontstond tussen de snel omschakelend middenvelders en de traag aansluitende rood-witte verdediging. Een ruimte die natuurlijk benut werd door een tegenstander wier splijtende aanvallen hun meest doeltreffende wapen vormde. Toch was het DWB dat na de opgevoerde druk naar voren, de stand in evenwicht wist te brengen. Behalve het eerste kwartier waarin het voor DWB happen naar adem was, speelde de roodwitten aardig mee. Een 1-1 ruststand zou dan ook meer dan gerechtvaardigd geweest zijn.

En toch, overwicht heeft DWB in de eerste (en ook in de tweede helft) nooit gehad. Knokken moesten ze, de DWBers. Alle ledematen werden in de strijd gegooid. Nadat de blauwen de DWB-verdediging voor het halve maantje kort aan de praat hadden gehouden, belandde de bal per ongeluk tegen de arm van Johan Nelissen die zich ter hoogte van de grote baklijn bevond. De referee floot onverbiddelijk hands. Een niet onaardig plek voor een vrije-trapspecialist. De DWB-doelman zette zijn vijfmansmuurtje waarbij uiteindelijk nog Luc Gommers ongevraagd postvatte. De slecht getrapte vrijeschop belandde uiteindelijk via de benen van Gommers onhoudbaar in doel. 1-2.

Even later floot de ref af. Tijd voor een korte overschouwing van de geleden verliezen.

The Battle

De tweede helft werd werkelijk één om van te snoepen. Heen -en weervoetbal met heel wat doelkansen vooral dan voor de blauwe SVK-armada animeerde de neutrale toeschouwer gedurende méér dan 40 minuten. Voor de troepen in het gelid was het ietwat minder ‘plezierig’. Er moest immers gevochten worden voor elke stukje land om dan na veel moeite een doorbraak te forceren via de flanken. Een final shot werd meestal afgeweerd door een strategisch opgeworpen afweer.

Ja, inderdaad, de tweede helft kan inderdaad zonder enig overdrijven (al hangt dit af van de vocabulaire die men voor dergelijke zaken in de mond wilt en durft te nemen) een loopgravenoorlog genoemd worden. De offensieven vielen voor beide ploegen zwaarder uit dan een defensieve opstelling.

Al geldt dit niet helemaal voor SVK dat vaak de veiligere loopgraven verliet om terreinwinst te boeken op de ‘vijand’ die af en toe fel weerwerk bood maar dit niet wist om te zetten in concrete doelkansen. Dat laatste ging de SVKers daarentegen veel beter af. Ze drongen DWB in het defensief maar de roodwitten gaven geen krimp. Ze hielden de rangen gesloten en SVK schakelde dan maar een tandje hoger. Langs beide flanken vielen ze nu aan en hielden DWB in hun greep. Het doelpunt viel echter niet.

Ondanks de niet aflatende pressing van SVK, viel dat doelpunt uit het niets aan de overkant want echt uitgespeelde kansen van DWB waren eerder schaars. En als men dan toch wist door te breken werd de bal vaak torenhoog overgeknald. De goal was echter niet geheel onverdiend, want als men de troepen goed in het gelid weet te houden, de ruimte klein houdt en zodoende weinig open kansen weggeeft, dan geldt immers vaak de wetmatigheid van de voetbalwetten.

De score was weer in evenwicht. Consolideren was de boodschap voor DWB. SVK echter wilde meer en zette voort waar het mee begonnen was: een omsingelingsaanval. Dat leverde uiteraard doelgevaar op maar zoals daarvoor stonden de DWB-goalie en zijn verdediging pal. 

Beide partijen wisten geen doorbraak te forceren. De strijdbijl na tachtig minuten begraven en een vredespact sluiten leek de logische uitweg. Een gelijkspel was inderdaad de billijke uitslag voor dit duel maar een voetbalmatch kan men ook winnen in blessuretijd.

De genadestoot

De wedstrijd liep op zijn einde. Toch was het bibberen en beven tot het einde voor DWB. De adrenaline gierde door het lijf. Stress en opwinding maakte dat er fouten gemaakt werden zodat er openingen in de roodwitte verdedigingsmuur kwamen. Eén van de SVK-spitsen wist de bal te bemachtigen ter hoogte van de grote rechthoek na een gewaagde dribbelactie van een roodwitte. En hij plaatste de bal precies in het hoekje. 2-3. Even later klonk het eindsignaal.

De ontgoocheling droop van de DWBers. Al was het spel tegen één van de sterkste ploegen uit de serie over de hele lijn: zéér goed. Het deed denken aan die grootse ouderwetse voetbalavonden waar men voor de TV-gekluisterd zat. Absoluut een waar spektakel. DWB had zeker een gelijkspel verdiend maar het is geen schande te verliezen tegen zulke ploeg.

Eindstand: DWB-SVK 2-3

Van uw verslaggever ter plaatse: R.Boon

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder matchverslagen

DWB biedt serieus weerwerk tegen sterk Duisburg

Vrijdag 8 februari, Bruineveld

Dat het deze keer – in vergelijking met de wedstrijd tegen de Remyboys – andere koek zou worden, stond al van voor de wedstrijd vast. “De sterkste ploeg van de serie”, zo klonk het. Al moet een voetbalwedstrijd nog altijd gespeeld worden. DWB pakte met veel plezier de underdogrol op zich. Het tactische plan van strateeg Delrue verraadde echter meer. Met blocnote onder de hand slofte hij een klein half uur voor de wedstrijd de kleedkamer binnen. Zichtbaar gespannen groette hij de troepen. Deze avond was die van de waarheid. Knokken tot we erbij neervielen, was de boodschap en wie weet wat we daarmee uit de brand zouden kunnen slepen.

Na het eerste fluitsignaal traden beide ploegen in het strijdperk. En dat laatste was niet overdreven. DWB gaf noch ruimte noch tijd aan de tegenstander. De Roodwitten joegen achter iedere bal en speelden kort op de man. De verdediging zat op slot. Van achteruit werd er georganiseerd gespeeld en dat leverde mettertijd de nodige kansen op. Deze werden echter niet benut. DWB zorgde daarentegen wel voor onrust en frustratie in het kamp van de tegenpartij. De wisselende aanvallen vanop de flank deden de Duisburg – verdediging duidelijk pijn. Het wist niet wat te doen en probeerde de boel vanachter gesloten te houden. Dat lukte hen niet echt, de bal uit doel houden wel. En misschien was dat nu net de psychologische factor die DWB nekte.

Na tevergeefse pogingen om de netten te laten trillen, liet DWB halverwege de eerste helft de moed wat zakken. Duisburg kreeg meer ruimte om hun geliefde spel te brengen. Op een bepaald moment werd er zelfs enkel op de helft van DWB gevoetbald. Kansen bleven bijgevolg niet uit. Met man en macht werd er verdedigd. Bij de eerste goal lagen meerdere keren kop en benen van DWB’ers in de weg vooraleer de bal de doellijn overschreed. De tweede goal volgde uit een sterke individuele actie van één van hun snelle spitsen. Deze haalde de bal op aan de middellijn en begon dan aan een indrukwekkende solo op de linkerflank. Eén, twee, drie roodwitten werden vakkundig het bos ingestuurd. Ook de laat ingezette tackle van libero Bram Terryn mocht niet baten. Met links plaatste de Duisburgse spits de bal in de verste hoek voorbij de aanglijdende DWB-goalie. 2-0.

Over een koude douche gesproken. De wetmatigheid van de voetbalwetten is onverbiddelijk. En het was nog niet gedaan. DWB moest in de eerste helft de kelk tot op de bodem ledigen. Het derde doelpunt – door velen als ‘puur geluk’ omschreven -weerspiegelde de manier waarop DWB zich als lammeren naar de slachtbank liet leiden. De linkervleugelspeler werd geen strobreed in de weg gelegd. Hij kreeg tijd én ruimte en lifte de bal in de verste hoek voorbij de verbouwereerde DWB-keeper. Puur geluk of niet, het stond bij de rust o-3.

Het agressieve en dominante voetbal dat DWB in de eerste twintig minuten bracht, sloeg om in het passief en onmachtig achterna hollen van de tegenstander die zijn geliefde spel kon brengen en voortaan de wet dicteerde.

In de tweede helft moest en zou uit een ander vatje getapt worden. DWB kwam net zoals de eerste twintig minuten van de match snedig uit de startblokken. En het dient gezegd dat DWB de hele tweede helft eigenlijk licht overwicht had. Men zat weer kort op de man en als één van de blauwwitte aanvallers of vleugelspelers te lang met de bal talmden, snoepten onze sterk spelende verdediging met glansrollen weggelegd voor Roel Hermus, diens broer Paul Hermus, Wouter Kerkhof en Bram Terryn hen de bal af.

De tweede helft was duidelijk het verlengstuk dat DWB breidde aan de sterke eerste twintig minuten van de eerste helft. Na het veroveren van de bal werd deze niet meteen terug ingeleverd maar werden vaak de flanken opgezocht. En dit met succes. Deze keer wist DWB de kansen wel te verzilveren. Meer dan de eer reddden zat er wel niet in.

Het was spijtig want misschien had DWB iets meer verdiend dan dat ene goaltje maar we moeten niet overdrijven. Hoewel DWB een licht overwicht had in de tweede helft, heeft Duisburg verre van de overwinning gestolen. Integendeel. De laatste twintig minuten van de tweede helft met dominant voetbal, de splijtende aanvallen vanop de flanken met haast perfecte voorzetten en het nodige opportunisme (of beter gezegd de bijna aan 100% scorende spitsen) resulteerde uiteindelijk in een verdiende 1-4 overwinning. De vierde goal kwam voort uit één van die geweldige aanvallen van Duisburg vanop de flank. Een perfect afgeleverde voorzet werd door een Duisburgse aanvaller  in één tijd op de slof genomen. De bal dwarrelde voorbij de DWB-keeper die nog alles uit de kast haalde in de rechter benedenhoek.

Eigenlijk was dit de enige goal die direct voortkwam uit zo’n flankaanval. Bovendien kon Duisburg daarnaast geen enkele echte schietkans vanuit het centrum afdwingen. De verdiensten hiervoor liggen bij de over de ganse lijn – de laatste twintig minuten van de eerste helft buiten beschouwing gelaten – schitterend acterende DWB-ploeg die het pressievoetbal in de tweede helft wist door te zetten. Helaas ontbrak het aan efficiëntie en dat kan bij de eindafrekening wel eens zuur opbreken. Champions League of Uefacup. Het blijft een wereld van verschil.

Na deze zeer bemoedigende en degelijke prestatie tegen de te kloppen ploeg van de reeks kan DWB met een rustig gemoed toeleven naar SVK.

Wat ook nog moet vermeld worden is de sterke comeback van Peter Eykens die na een maand aan de kant opnieuw de geur van gras kon opsnuiven.

Ploeg: Ruben, Peter, Bram, Wouter, Eddie G., Roel, Luc D., Ben, Johan N., Koen G., Redie, Mouri, Luc G., Paul, Koen VW

Arbiter van dienst: Jan Heyvaert

Aandachtige toeschouwers: Johan Kerkhof en Eddy De Neef 

Uw reporter ter plaatse: R. Boon   

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder matchverslagen

DWB peuzelt Remyboys op

Vrijdag 1 februari, Wijgmaal

Eindstand: Remyboys – DWB 0-7

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder matchverslagen