You ‘ll never walk alone

Vrijdag 24 april 2009 - Vissenaken

Waren we in Anfield aanbeland? Dat was toch You’ll never walk alone dat uit de boxen schalde, terwijl we door de spelerstunnel richting het veld liepen? Stonden de DWB’ers op het punt oog in oog te staan met Steven Gerrard, Fernando Torres, en de andere Reds?

Blijkbaar had de man of vrouw achter de toog van de kantine het idee opgevat om tijdens de opwarming een CD met voetballiederen (compleet met gejuich) in de geluidsinstallatie te steken. Op zich wel een leuk idee. Tijdens het inschieten even de oogjes sluiten en stiekem wegdromen dat men ergens in een Engels stadion voor 50.000 man stond te spelen. Bij het openen van de oogjes wachtte echter de confrontatie met de “harde” werkelijkheid. Afgaande op het hobbelige veld met lange gras te midden van een landelijke omgeving met slechts een enkele koe als toeschouwer –kortom het typische biotoop voor een club uit derde provinciale– moest dit toch echt Crossing Vissenaken zijn en niet Liverpool FC.

Gelukkig waren de DWB’ers met voldoende mensen aan de aftrap verschenen, want de tegenstander was maar met z’n achten. Eddie en Peter waren bereid om met Vissenaken mee te spelen. En zo konden we van start gaan; tien tegen tien. 5-0 gewonnen zou Delrue zeggen, maar die was er niet. Ook zijn maatje op het middenveld Steven was er niet, dus werd Gommers één linie terug gezet en vormde met Van Wichelen, Louis en Ben het middenveld. Geurts was de eenzame spits. Ruben was de keeper en de verdediging bestond uit Johan Kerkhofs, Bram, Wouter en Johan Nelissen. Naast de lijn: Eddy De Neef.

In een gezapig tempo, het heerlijke avondzonnetje indachtig, trok de wedstrijd zich op gang. Kansen waren er nauwelijks. Na twintig minuten arriveerde er nog één van de Crossing-spelers. DWB was nu in de minderheid. Bovendien bleek de verse kracht de draaischijf van de ploeg te zijn: altijd aanspeelbaar, balvast met overzicht en een goede pas. Niet verwonderlijk dus dat de aanvallen van Vissenaken aan intensiteit en doelgerichtheid wonnen. Tien minuten later was het zover; de nieuwe speler verstuurde een splijtende pas die de DWB-verdediging ontwrichtte, en de spits in staat stelde om met een droge knal te scoren.

Niet lang daarna arriveerden ook de DWB-hulptroepen in de persoon van Roel. De boys zwoegden, maar in navolging van Vandereycken en Delrue wilde ook De Neef zijn grote tactische vernuft bewijzen en hield Roel aan de kant. Psychologie weet je wel… Todat Gommers het niet meer kon aanzien en beide heren op de bank toebeet of ze nog tot elf konden tellen. Enfin, niet dat het invallen van Roel veel hielp, want niet veel later floot de arbiter voor het einde van de eerste helft. In de rust nam De Neef zijn ontslag als trainer en besloot het in de tweede helft als scheidsrechter te proberen.

Met Gommers in de spits naast Geurts, greep DWB de tegenstander na rust naar de keel. Kans na kans kreeg DWB, maar telkens werden ze verkwanseld. De frustratie nam toe. Dat was met name aan Gommers te zien, want hoewel hij in tien minuten tijd zeker drie grote kansen de nek had omgewrongen, foeterde hij op zijn geheel typische wijze dat hij maar geen bruikbare ballen kreeg.

Maar uiteindelijk kreeg DWB waar het recht op had. De keeper van de tegenpartij verkeek zich volledig en grabbelde compleet naast de bal. Gommers nam het cadeautje dankbaar aan en tikte van kortbij binnen. Vissenaken capituleerde volledig, zeker toen ze kort voor de 1-1 met z’n tienen verder moesten, nadat hun draaischijf met een zware knieblessure van het veld moest. Twintig minuten later stond de 1-6 eindstand op het bord. Achtereenvolgens scoorden nog Geurts, Wouter na een knappe individuele actie, Louis, nog eens Geurts met een mooie lob na een steekballetje van Van Wichelen, en tenslotte Gommers.

Tegen het einde van de wedstrijd kon Vissenaken nog een paar keer tegen prikken, omdat DWB de teugels wat liet vieren. Maar kordaat optreden van Bram en Ruben stond succes in de weg, zodat Crossing Vissenaken met een zware 1-6 nederlaag achter bleef. Maar hey, You’ll never walk alone…

Eindstand: Crossing Vissenaken – DWB 1-6

Spelers: Eddie G, Peter, Ruben, Roel, Bram, Wouter, Johan K, Johan N, Ben, Koen VW, Koen G, Luc G.

Verslaggever: Bram Terryn

DWB peuzelt VK Rode op

Vrijdag 17 april – Bruineveld

Einduitslag: DWB – VK Rode 6-2

DWB in extremis nog de boot in

Vrijdag 10 april – Betekom

Men kon het zo aanvoelen. Als de voorbereidselen van de match niet gesmeerd lopen, verslapt de concentratie. De boys wisten niet met hoeveel er kon gevoetbald worden. Er ontbraken enkele pionnen en de truitjes lieten op zich wachten. Het zijn pietluttigheden, maar ze bepalen de sfeer en de motivatie. Men zou denken dat dat geen invloed meer heeft, maar het tegendeel lijkt waar. En dan is er nog de tegenstander. Grashoppers-Betekom is niet de meest geliefde tegenstander. Het is spelen op hun veld, een mooi, groot veld, goed verlicht en met nieuwe kleedkamers, maar nergens anders dan in Betekom wordt het thuisvoordeel vaak cruciaal vo0r de einduitslag.
De boys zijn uiteindelijk met 12. Dat betekent dat Johan Kerkhof en Eddie elk een helft voor zich nemen. Een ongeschreven wetmatigheid die als een vanzelfsprekendheid wordt aangenomen, zodat de vraag zelfs niet meer wordt gesteld.

Eddy De Neef, de nieuwe mental coach, heeft uit de archieven een verslag van een memorabele match opgediept en het zichtbaar opgehangen in de kleedkamer. Een illustratie van wat het voordeel van een homereferee kan zijn. Men zou voor minder ongerust zijn.

De deeweebee’rs druppelen de één na de ander het veld op. De opwarming is verwarrend. Er is geen structuur. Balletjes trappen op doel loopt niet vloeiend. En Ruben twijfelt tussen lange broek tegen de kou of korte broek omdat het toch warm is. De Grashoppers zijn al een tijdje klaar en staan ongeduldig te wachten op de aftrap.
De kapiteins spreken af hoelang er gespeeld wordt. Een compromis tussen 40 en 35 minuten. Je kan je afvragen waarom die jonge gasten toch maar 35 minuten willen spelen. Want ze zien er allemaal een pak jonger uit dan het gemiddelde van DWB.

Eindelijk klinkt het startsignaal. DWB trapt de match op gang. We zijn weg voor 2 keer 37,5 minuten. DWB gaat onmiddellijk op zoek naar het doel van de tegenstander. Deze is echter sneller en sterker dan verwacht. Ze vangen de aanval goed op en nemen zelf het heft in handen. DWB moet terugplooien. Luk Delrue heeft last van zijn lies en dat beïnvloedt zijn efficientie. Slecht verdedigen is het gevolg en de slappe concentratie van de boys laat toe dat de linkervoorspeler de bal voor doel kan sturen waar de centrale spits maar heeft binnen te leggen. Ondanks de warmte, is dit toch een koude douche.

Grashopper zit duidelijk beter in de match en lanceert de ene aanval na de andere. De verdediging heeft alle moeite om stand te houden. Het gras is bovendien iets te lang, zodat verscheidene DWB’ers zich hierin verslikken. Johan Kerkhof ondervindt plots pijn in de kuit en vraagt om vervanging. Eddie zal zijn plaats innemen op de linkerback. Dit is geen makkie, want de voorlijn van Betekom is jong en snel. Wouter en Louis zullen werk hebben om de gaten te dichten. Betekom heeft overwicht en behoudt dit ook voor de rest van de eerste helft. DWB probeert onder de druk uit te komen, maar slaagt er niet echt in om een behoorlijke aanval op te zetten die de tegenstander pijn doet. We gaan de rust in met een 1-0 achterstand.

Wegens de lies van Luk zal er tactisch gewisseld worden. Gommers gaat een rij achteruit en Delrue zal meer voorin spelen. Ben en Koen Van Wichelen zullen op het middenveld de aanvalsgolven proberen te breken en de bal vooruit gooien waar Koen Geurts met zijn snelheid de verdediging van Betekom moet verschalken. Dit geeft iets meer zekerheid op het middenveld. Achteraan zal meer op mandekking gespeeld worden. Het is bij de start van de tweede helft wel even zoeken wie wie moet houden. De Grashoppers hebben naast hun voetbalkwaliteiten ook andere trukken in huis, die ze vakkundig zullen uitbuiten. Wetend dat de arbiter uit de eigen rangen komt, kan daarbij nog meer voordeel opleveren.

Bij één van de aanvallen van de Grashoppers wordt ondergetekende, in een poging de tegenstander de bal te ontfutselen, vakkundig, met de handen vooruit, weggeduwd, zodat de bal vrij voor doel kan gezet worden waar de voorspeler er 2-0 van maakt. Protest mag niet helpen, wordt zelfs niet gehoord.  Het is frusterend om op die manier te moeten spelen. De thuisspelers mogen zich alles permitteren, de bezoekers krijgen voor de minste aanraking, de volle lading tegen. DWB laat het hier echter niet bij en zal een tandje bijsteken. Louis penetreert enkele keren de verdediging van Betekom, evenwel zonder succes. Gelukkig is hij telkens op tijd terug om de tegenstoten op te vangen. Op corner hebben we wel geluk. Koen Geurts geeft voor vanop rechts en Louis staat op de juiste plaats om het leder binnen te koppen buiten het bereik van de keeper. Een scheve situatie is bijna recht gezet. Het spel wordt ook harder, maar DWB probeert meer op te rukken en de bal in het eigen kamp te houden. Voor één keer fluit de scheidsrechter toch in het voordeel van DWB. De bal raakt de hand van een tegenstander binnen de grote baklijn. Geen penalty fluiten zou iets te flagrant zijn. Ben trapt zelfbewust de bal in de juiste hoek naast de doelwachter binnen. De stand is terug in evenwicht. Nu deze stand vasthouden. De match is bijna afgelopen, dus dit mag niet meer uit handen gegeven worden.

Betekom blijkt toch niet zomaar een ploegske te zijn. Ze kunnen wel een potje voetballen en zullen dit ook bewijzen. Profiterend van een onoplettendheid kunnen ze doordringen tot op de achterlijn, waar we dan nog eens stuntelig uitverdedigen en denken dat we allemaal naar de bal moeten gaan, waardoor de rechtsvoor kan afdrukken en via een scherpe hoek de eindstand vastleggen. Zo gaat DWB alsnog de boot in met 3-2. De nervositeit omwille van het thuisfluiten van de scheidsrechter heeft ertoe bijgedragen dat we teveel negatieve energie verspild hebben, maar uiteindelijk moeten we toegeven dat ze beter waren. Het verlies is daarom niet minder erg.

Eindstand: Grashoppers – DWB 3-2

Supporter : Eddy De Neef
Spelers : Ruben, Johan en Wouter Kerkhof, Eddie, Louis, Peter, Ben, Delrue, Van Wichelen, Johan Nelissen, Gommers en Geurts.
Verslag : Eddie G.

DWB doet het op zijn Bosnisch

Vrijdag 3 april – Remyboys (Wijgmaal)

Eindstand: Remyboys – DWB 0-2

DWB krijgt thuis op zijn donder

Vrijdag 27 maart – Bruineveld

Eindstand: DWB – SVK  1-3

Klus geklaard !

Vrijdag 20 maart 2009 – Bruineveld: DWB-KBC

Een chaotische avond waarbij alles wat maar kan mislopen, ook mis loopt. Truitjes te laat, omdat ze in de fille op Mechelsesteenweg zitten,  geen ballen, de tegenstander geraakt niet op tijd voltallig, want ze zitten vast op de E314, en bij DWB vallen er afzeggingen op het laatste moment. Ondanks een ploeg jonge tegenstanders, behaalt DWB toch een ruime overwinning.

De materiaalmeester had een match geleden andere verplichtingen en dat laat zich voelen. Ook wat betreft de omkadering van een match zijn de automatismen bepalend. Er is altijd water bij een thuismatch. De materiaalmeester zorgt ervoor dat er ballen zijn en dat ze voldoende druk hebben. En door het zorgvuldig bijhouden van de beurtrol voor de was, is er ook elke week de zekerheid dat er truitjes zijn. Wie ze wast, moet maar aan één ding denken, ze meebrengen voor de volgernde match. Als de materiaalmeester er niet bij is, durven de truitjes wel eens vergeten worden en degene die dan het langst blijft hangen in de kantine, is de klos. Dit maar als pleidooi om de materiaalmeester in ere te houden. Maar nu de belangrijker zaken.

Op de lijst staan er een massa spelers. Omdat KBC al had laten weten dat ze met te weinig volk zouden zijn, was dit geen probleem. DWB zou wel zorgen voor aanvulling. De praktijk pakt vaak anders uit dan de theorie. Louis ligt ziek – welke ziekte is niet duidelijk : vermoeidheid, te veel stella’s gedronken op de stage, verkoudheid, wie zal het zeggen – in bed volgens zijn broer Paul. Zo komt ook zijn schoonbroer niet opdagen. Met een beetje pech geraken we zo misschien niet aan voldoende spelers voor een volledige ploeg DWB’ers, laat staan dat we er nog enkelen kunnen afstaan. Waar zijn trouwens de ballen? Zonder ballen kunnen we moeilijk voetballen. Luk Delrue heeft ze na vorige match meegenomen, maar heeft niet het automatisme om ze ook mee te brengen. En de truitjes? Koen Van Wichelen zit vast in een file. De materiaalmeester zal dan maar na veel aandringen en met behulp van de Johans fiets de reserve truitjes ophalen. Gelukkig niet al te ver. Maar komt het er nog wel op aan, met al die vertragingen. KBC wacht ook nog op de rest van de ploeg, die vastzit op de E314. Tijd zat dus.

Het zal rond de negenen zijn als Jan de match eindelijk op gang kan fluiten. Peter en Steven depaneren de tegenstander en zullen proberen zo vlug mogelijk het verschil te maken.

KBC begint in elk geval stevig aan de match. Ze zijn jong en ze willen wat. Van meetafaan zetten ze DWB onder druk, maar het is een steriel overwicht dat mooi wortdt opgevangen door het middenveld en de verdediging van DWB. Paul toont zich een waardige doublure van Jos en Bram als libero. Er is geen doorkomen aan. Paul vangt elke aanval op en probeert telkens goed uit te verdedigen, door elke speler in het spel te betrekken. Het spel gaat vlot op en af, de aanvallen volgen mekaar op in de beide richtingen, met een licht overwicht van DWB. Tot een misverstand  en een kleine desorganisatie in de gelederen van DWB fataal afloopt. KBC glipt door de mazen en kan besluiten op doel waar Ruben naast de bal graait en een KBC’er die gevolgd is, de bal toch over de doellijn krijgt. Dat noemen ze een koude douche.

DWB laat het niet aan zijn hart komen. De aftrap is nog niet helemaal koud of Koen Van Wichelen kan met een strak schot vanop 25 meter de keeper van KBC het nakijken geven. Met een ferme streep belandt de bal mooi in de linkerhoek van het doel. Situatie rechtgezet, stand 1-1. We kunnen opnieuw beginnen.
KBC is ondertussen voltallig. Het spel wordt even stilgelegd zodat ieder zijn plaats kan innemen op of naast het veld.

DWB gaat verder op het elan en bedreigt voortdurend het doel van KBC, zonder resultaat evenwel. Het blijft 1-1 tot aan de rust.
Hoewel er water voorradig is, heeft niemand er aan gedacht dat ook mee te brengen. Uw dienaar loopt dan maar vlug naar de kleedkamer om de flessen te halen om te voorkomen dat de ploeg krampen krijgt bij een tekort aan water.

De scheids heeft echter geen geduld en fluit de match terug op gang. Steven neemt de plaats in van Johan en Peter vat post op de linkerback in de plaats van Eddie. Het is een pittige, sportieve match met overwicht van DWB. Het begin van de tweede helft dreigt echter een afknapper te worden. Tot tweemaal toe slaagt Ben erin een gemaakte goal niet te maken. Het was moeilijker de goal te missen dan hem te maken, maar hoe sterk iemand soms kan zijn in het maken van doelpunten, zo sterk kan iemand ook zijn in het missen van de goals. Gelukkig zijn er anderen die doeltreffender zijn.

Eenmaal Luk Delrue op corner, perfect voor doel gebracht door Koen Geurts. Dan nog Steven die in het geharrewar de bal voor de voeten krijgt en strak op doel schiet, naast de keeper. Ook Gommers kan nog profiteren van een misser van de tegenstander en het zo afmaken op zijn typische gommersmanier. Tenslotte kan Koen Van Wichelen voor de tweede keer vanop afstand zijn tweede treffer van de avond laten optekenen. Een vlotte voorsprong, niet zo vanzelfsprekend want KBC is een snelle ploeg met veel goede spelers. Het ontbreekt hen wel aan efficientie en dan is het moeilijk om de automatismen van DWB te ontwrichten.

KBC kan nog wel de eer redden met een mooie aanval die schitterend wordt afgerond met een doelpunt vanop links vanuit een zeer scherpe hoek. Ruben heeft de bal waarschijnlijk niet zien aankomen. Maar dit blijft toch voor KBC een magere troost. Ze blijven steken op 5-2 en verliezen ook hun spelmaker die ongelukkig in aanraking komt met een DWB’er en er een gekloven lip aan over houdt.

Een pittig matchke waar de supporters zich konden aan opwarmen. Gelukkig maar, want het was vrij koud aan de zijlijn.

Eindstand: DWB – KBC 5-2

Spelers : Ruben, Roel, Paul, Wouter, Eddie, Peter, Koen Van Wichelen, Steven, Luk Delrue, Johan Nelissen, Ben, Koen Geurts, Gommers
Trouwe supporter : Eddy De Neef.
Scheidsrechter : Jan Heyvaert
Verslaggever : Eddie G.

DWB-trein davert voort

Vrijdag 13 maart 2009 – Bruineveld

Eindstand: DWB – VK Linden 4-1

DWB kwam, zag en overwon

6 maart 2009 – Everberg

DWB kaapte in Everberg de zege weg met maar liefst 8 doelpunten.

Eindstand van een wedstrijd die er nooit één was: Everberg – DWB 0-8

Miraculeuze overwinning voor DWB

Vrijdag 27 februari 2009 – Sportkot

12 man aan de aftrap op het nepgras van het Sportkot. Onder hen, schrijver dezes die na drie maanden zijn rentree maakt. De scheidsrechter laat op zich wachten, zodat de match laat op gang wordt getrapt. DWB begint met een wat vertimmerde opstelling. Wouter begint als centraal middenvelder achter Luc, ik start rechts en Ben links. Vanachter staan de oude rotten (de gemiddelde leeftijd van het viertal is ongeveer het dubbel van de rest van het veld ). In de spits moeten Koen Vanwichelen en Koen Geurts de zaken forceren.

We starten rustig en relaxed. Steriel overwicht in de eerste tien minuten met een goede kans voor Ben die aan het penaltypunt wordt aangespeeld, zichzelf vrij draait en schuin voorlangs besluit. Maar al snel blijkt dat de jongens van de KUL zich danig hebben verjongd en versterkt. Ons middenveld wordt geleidelijk aan overgenomen en de eerste gaten vallen vanachter. Een rush langs de linkerflank, een goede voorzet. Peter krijgt de bal niet weg en we kijken aan op een 1-0 achterstand. Niet getreurd, denken we, maar het gaat van kwaad naar erger.

Wouter en Ben kunnen op het middenveld het ritme nog net aan maar Luc en ikzelf hollen voorlopig achter de feiten. De backs worden gepasseerd langs alle kanten en Bram moet zich dan ook uit de naad hollen om de gaten te dichten. Een 2-0 kan niet lang uit blijven en inderdaad, een splijtende pas tussen Luc en Bram in en de spits van de tegenstander besluit mooi. Ruben is kansloos. Johan komt op en Luc besluit de ploeg wat te hertimmeren. Wouter gaat de verdediging versterken en ik kom terug op mijn oude vertrouwde plaats. Toch blijft de tegenstander het overwicht houden.

Tot overmaat van ramp wordt Koen VW vuil en moedwillig onderuit geschoffeld door de libero van de tegenstander. De rode kaart blijft uit, maar Koen kan niet verder. Hopelijk voor hem is het niet te erg. De rest laadt zich op aan deze zware fout. Zoveel onrecht kan niet ongestraft blijven!

DWB komt nog een paar keer goed weg en we gaan rusten met een 2-0 achterstand. Luc besluit Ben naar voor te schuiven en Peter krijgt als mandekker op het middenveld de taak om de spelverdeler van de KUL uit te schakelen. Dit zal na de wedstrijd de juiste tactiek blijken.

“Als we snel tegen scoren maken we nog een kans”, pept Ben iedereen op tijdens de rust. En wat gebeurt? We zijn nog geen twee minuten bezig of een mooie combinatie over vier man (Luc, ik, Wouter en Ben) wordt prachtig en beheerst afgewerkt door deze laatste. Een oerkreet maakt duidelijk dat Ben voor meer gaat.

De vreugde is echter van korte duur. Op een hoekschop klimt de blauwgrijze spits – een boom van een vent – hoger dan iedereen en het staat terug 3-1. De moed zinkt me in de schoenen, maar gelukkig is de rest van de ploeg nog veerkrachtig genoeg om deze nieuwe klap te boven te komen. Hoewel, we komen op vijf minuten tijd minstens drie keer goed weg en Ruben staat gelukkig sterk te keepen. De tegenstrever verzuimt het af te maken en dan krijg je vaak het deksel op de neus.

Plots een lange bal, Ben terug weg en opnieuw werkt hij supercool af. We’re back in the game. Nog 13 minuten te spelen. Luc lanceert Koen G. op rechts, die overspeelt een mannetje, een strakke voorzet en wie staat daar weer op de goede plek? Ben scoort de gelijkmaker en zijn derde van de avond. Iedereen, en zeker ik, al lang blij. “Vasthouden dat punt” is de boodschap. KUL drukt nog wel, maar ze vergeten helaas hun verdediging en dat blijkt tegen een losgeketende Ben een cruciale vergissing. Opnieuw een lange rush, een mooi stiftertje en wat we niet meer hadden verhoopt, gebeurt: 3-4.  DWB staat zowaar op voorsprong. Dit geven we natuurlijk niet meer af.

Na een zinderende wedstrijd waar DWB steeds op achtervolgen aangewezen was, wisten we, dankzij twee mooie combinatie en twee individuele flitsen, onverhoopt de drie punten naar huis te nemen. Ben is zonder twijfel man van de match, maar iedereen mag een pluim op zijn hoed steken. Ikzelf heb vooral wat van hot naar her gelopen. Volgende week probeer ik ook op de bal te letten.

Eindstand: KUL – DWB 3-4

De “Elf”: Ruben, Johan K., Bram, Eddie G., Wouter K., Ben T., Steven D., Luc D., Johan N., Koen VW, Koen G, Peter

Verslaggever van dienst: Steven Dusoleil

NIKS REVANCHE

Vrijdag 13 februari – Bruineveld

Don Bosco lijkt het nieuwe zwarte beest van DWB te zijn. Jarenlang stond een match tegen Don Bosco nagenoeg gelijk aan een overwinning voor DWB. Maar net zoals in de heenronde verloren de boys ook nu. Ditmaal met 1-3.

Na een lange winterstop was DWB sterk aan de terugronde begonnen: twee matchen gewonnen, tien keer gescoord en slechts één doelpunt tegen. DWB was on fire. Don Bosco mocht dus geen probleem zijn. Tijd om de onverwachte nederlaag op de eerste speeldag te wreken.

In de beginfase van de wedstrijd leek DWB inderdaad op zijn elan door te gaan. Het speelde vol zelfvertrouwen, dominant, en drong de tegenstander terug op de eigen helft. Na een kwartier stond het al 1-0. Na een corner kreeg Don Bosco de bal niet weg. Uiteindelijk viel hij voor de voeten van Koen Van Wichelen die hem uiterst beheerst in de kruising mikte. Een beauty. Meer in de kruising kan je een bal niet plaatsen. Herhaaldelijk moesten de tegenstanders de noodrem boven halen om de roodwitte aanvalsgolven te breken. Na een veel te late tackle op Ben, kreeg een Don Bosco-speler terecht een gele prent onder de neus gedrukt.

Met de cruise control leek DWB naar de overwinning te rijden. Het ging makkelijk, té makkelijk en al snel bleek de grens tussen zelfvertrouwen en zelfvoldane nonchalance weer erg dun. DWB’ers begonnen uit de organisatie te lopen. De passing werd onverzorgd. Er werd niet meer scherp genoeg gereageerd en duels gingen verloren. Er werd geen strijd meer geleverd. En DWB is een ploeg die het vooral van strijd moet hebben. Het gevolg: Don Bosco hervond het vertrouwen en drong langzaam maar zeker DWB terug. Bij de boys nam de irritatie toe, wat zich uitte in wat gemekker over en weer en een traditionele tirade van Bram richting zijn teerbeminde broertje Ben (mea culpa).

Ondanks alles leek DWB toch met een voorsprong de rust te halen. Maar als het niet mee zit dan zit het dus tegen. Zeker wanneer je de tegenstander nog eens een handje helpt. Vlak voor rust kreeg don Bosco een corner en onder druk van de inlopende aanvaller duwde Ben het leer met de rug in eigen doel. Dodelijk voor het toch al wegebbende zelfvertrouwen van DWB; en een boost voor dat van de tegenstander.

Waarschijnlijk had Eddie iets speciaals in het water gedaan, want met hernieuwd vertrouwen kwam DWB uit de kleedkamer. De neuzen stonden weer in dezelfde richting en bal ging opnieuw vlot van voet naar voet. Maar Don Bosco kon rekenen op een uitstekende doelman die heerste in zijn zestien. Kansen kreeg DWB genoeg, maar met zo’n goalie tegenover je moet je de mogelijkheden ook benutten. De grootste was voor Luc Delrue. Alleen voor doel gezet na een vlotte combinatie over de linkerflank, miste hij echter.

Het cliché zegt dat wanneer je de kansen niet benut je uiteindelijk zelf een doelpunt om de oren krijgt. Aldus geschiedde. Don Bosco brak door op de linkerflank. Eddie Gijbels liet zijn man uit de rug komen die met een puntertje Ruben verschalkte.

Deze domper sloeg het zelfvertrouwen van DWB voorgoed aan diggelen. Weg was het geloof. De spitsen Koen Geurts en Luc Gommers raakten geen bal meer. Louis, zoals altijd vol enthousiasme met zijn krachten smijtend, verslikte zich keer op keer in zijn eigen rushes. Achterin en op het middenveld was de organisatie weg. En uiteindelijk beëindigde DWB de match met tien, omdat Ben na zware krampen in de kuit, geen voet meer voor de andere kon zetten.

Neen, scoren zat er niet meer in voor DWB. Het was Don Bosco dat vlak voor tijd de eindstand op 1-3 bepaalde. Opnieuw ging Eddie Gijbels in de fout. Hij maaide naast de bal, waardoor de tegenstander in overtal richting het doel van Ruben kon stormen. Een lichte aarzeling bij Eddie en Bram gaf de flankspeler alle tijd om voor te zetten. Ruben probeerde de bal nog weg te boksen, maar zijn halfslachtige poging deed de bal recht in de voeten van een aanstormende Don Bosco-speler belanden die hem maar binnen te tikken had.

Van de voorgenomen revanche voor de nederlaag uit de heenronde kwam dus niets terecht. Dat zal voor volgend seizoen zijn. Nu is belangrijk dat DWB zijn wonden likt en zich klaarmaakt voor het grote onbekende: de confrontatie met een kersverse tegenstander, Vissenaken. Dus boys, vrijdag één uur vroeger dan normaal op Bruineveld verzamelen voor een analyse van de tegenstander op DVD.

Eindstand: DWB – Don Bosco: 1-3

Spelers: Ruben, Johan K, Eddie G, Bram, Peter, Koen VW, Luc D, Ben, Louis, Johan N, Koen G, Luc G

Arbiter: Jan

Doelpunten DWB: Koen VW

Uw verslaggever, Bram Terryn